Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Αναμνήσεις απο το ΔΘΠ

fasoulis stamatis
Του Σταμάτη Φασουλή

Είχα χρόνια να κατέβω στον Πειραιά, αλλά μου ζητήθηκε κάτι να τραγουδήσω για τα εγκαίνια του Δημοτικού Θεάτρου κι είπα να πάω όχι μόνο για τη γιορτή μα και για κάτι δικό μου, προσωπικό, χρόνια κρυφό, μια σχέση με την πόλη αλλά και με το ίδιο το Θέατρο, από τα πρώτα θέατρα που είδα στη ζωή μου.
Ήμασταν Πρώτη, Δευτέρα Δημοτικού, στου Ταγκόπουλου στον Άγιο Βασίλη, όταν μετά την προσευχή μας στοίχισαν σε τριάδες και πήραμε το δρόμο γιατί λέει θα μας πήγαιναν θέατρο.

Τώρα ήταν 25 Μαρτίου; 28 Οκτωβρίου; Πάντως κοντά σε ημέρα παρελάσεως πρέπει γιατί θυμάμαι τον δρόμο σημαιοστόλιστο. Σίγουρος τότε πως οι σημαίες ήτανε για να στολίσουν την πρώτη μου συνάντηση με το θέατρο, πήγαινα κι εγώ εν δυο κι εν δυο με μεγάλο καρδιοχτύπι.
Αναβαίνοντας τις μαρμάρινες σκάλες πια, είδα τον κόσμο αφ’ υψηλού, ψήλωσε ο νους μου, άρπαξα, είχα ξεφύγει, πώς το λένε στα Νέα Ελληνικά; Όταν μπήκαμε δε μέσα και καθίσαμε στα ψάθινα καθίσματα, είδα την ρουμπινί αυλαία να πάλλεται, σήκωσα τα μάτια κι αντίκρισα τον κατάφωτο τον πολυέλαιο να στραφταλίζει, είπα «νυν απολύεις τον δούλον σου δέσποτα» και ανακοίνωσα με μεγάλη σιγουριά στους συμμαθητές μου πως «Εγώ είμαι ηθοποιός».
Έτσι άρχισε το κακό. Μ’ αυτήν τη παραίσθηση ζω μέχρι σήμερα. Το χειρότερο είναι ότι το πίστεψαν κι οι άλλοι, γιατί μ’ αυτήν ακριβώς την ιδιότητα του ηθοποιού με κάλεσαν να τους τραγουδήσω, κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Μπήκα σ’ ένα ταξί και κατεβήκαμε τη Συγγρού. Χωρίς να καθυστερήσω έκανα το καθήκον μου, άρχισα δηλαδή να ψιθυρίζω χωρίς χρονοτριβή τους στίχους του ποιητή
«Κι όμως αγάπησα κάποτε τη λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαυματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες».
Αυτό δεν ξεχνώ ποτέ να το κάνω γιατί έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι είμαι ευαίσθητο ον, και δεν θέλω να διαψευσθώ σ’ εμένα τον ίδιο.
Δεν είναι ώρες να αντιφάσκουμε τώρα.
Και συνεχίζουμε όλοι το μικρό ταξίδι. Εγώ τον Γιώργο Σεφέρη, το ραδιόφωνο τέντα τον Πάνο Κιάμο «Σφύριξα κι έληξες», ο ταξιτζής έβριζε την τρόικα, όλα ωραία, δικά μας. Γραικικά.

Και ξαφνικά, όλη αυτή η ισορροπία τινάζεται στον αέρα γιατί βλέπω τον οδηγό να κάνει αριστερά.
- Όχι. Όχι φωνάζω. Δεξιά κάνε. Στον Πειραιά πάω που είναι δεξιά.
- Όχι κύριέ μου, λέει ο τιμονιέρης, εδώ για να πας δεξιά πρέπει να κάνεις αριστερά. Τη δουλειά μου θα μου μάθετε;
- Κι αν θες να πας Βουλιαγμένη που είναι αριστερά; Πού θα στρίψεις;
- Για αριστερά στρίβεις δεξιά.
Κι εκεί τα κατάλαβα όλα. Τα είδα όλα.
ΛΑΘΟΣ. Όλη η ζωή μου ήταν λάθος.
Γι’ αυτό δεν έφτανα ποτέ στον προορισμό μου. Γιατί πήγαινα καταπάνω του. Έπρεπε να πάω αντίθετα.
Ήθελα να πάω Αριστερά, έπρεπε να πάω δεξιά.
Ήθελα να πάω Πειραιά, έπρεπε να πάω Βάρκιζα.
Ήθελα Σαλαμίνα που γεννήθηκα, έπρεπε να πάω Αθήνα.
Κι άμα θέλω Ελλάδα; Από πού πάνε; Πέστε μου.
Ελλάδα από πού; Πέστε μου γιατί την πεθύμησα.
Την πεθύμησα και δεν βρίσκω πάλι τον δρόμο.

Από tanea.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ελάτε στο νέο μας site www.pireaspiraeus.com