Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Μια ιστορία Πειραιώτικη....

Πρόσφατα κάποιος μου διηγήθηκε μια ιστορία που μου φαινόταν απίστευτη. Πίστευα απλά ήταν ανόητα και δίχως νόημα λόγια ενός άστεγου που του έδωσα λίγο απο το χρόνο και το φαγητό μου. Ο άνθρωπος αυτός τριγυρίζει στα στενά του Πειραιά και συγκεκριμένα της περιοχής του λιμανιού. Αφότου του έδωσα μια τυρόπιτα που είχα πάρει μου λέει " σε ευχαριστώ νεαρέ μου γι'αυτή σου την κίνηση και για αυτό θα σου πω μια μικρή ιστορία που μπορεί να σου φανεί χαζή και φανταστική, μιας και στην λέει ένας βρωμίλος και ανόητος όπως εγώ".
Του είπα να μην αγχώνεται και οτι αν έχει την όρεξη να μου την πεί ας μου την πεί. Ούτως ή άλλως είχα λίγα λεπτά να σπαταλήσω. Ωραία μου λέει τότε άκουμε και ταυτόχρονα κατασπάραζε την τυρόπιτα που μόλις του είχα δώσει! "Εγώ είμαι κάποιος σε αυτήν την κοινωνία και ο λόγος μου περνάει. Μπορεί να με βλέπεις έτσι αλλά στην πραγματικότητα δεν μοιάζω καθόλου με το άπλυτο που βλέπεις. Δυστυχώς μεγάλωσα σε μια οικογένεια που είχε αρκετά χρήματα για να ταϊσει 7 γενιές αλλά ατυχώς ήταν άχρηστοι γονείς και δεν ήξεραν πως να προσέξουν τα 2 τους παιδιά.Έτσι μεγαλώσαμε στην τρόγλη και την δυσωδία. Τουλάχιστον φτάσαμε στο σημείο να ανεξαρτητοποιηθούμε από αυτούς και να ζήσουμε μόνοι μας. Ο αδερφός μου πήγε στην Νέα Υόρκη και εγώ έμεινα στην Ελλαδίτσα μου. Τότε ήταν που χωριστήκαμε για πάντα. Εγώ έμαθα να τα βγάζω πέρα μόνος μου, είχα την δουλειά μου το σπίτι μου αλλά όχι την οικογένεια μου . Φοβόμουν μην φερθώ με τον ίδιο τρόπο οπως και οι γονείς μου. Μετά από χρόνια είχα ένα τηλεφώνημα από εναν δικηγόρο και μου είπε πως οι γονείς μου με έχουν στην διαθήκη τους και μου αφήνουν κάτι. Δεν ήξερα τι να κάνω , δεν ήξερα τι να πώ απο τη μια στενοχωριόμουν που έμαθα οτι οι δικοί μου χάθηκαν , με αυτόν τον τρόπο και απο την άλλη έτρεμα στην ιδέα της κληρονομιάς. Δεν ήθελα χρήματα ούτε σπίτια. Τελικά αποφάσισα να πάω. Εκεί είδα τον αδερφό μου με το παιδί του. Δεν μιλήσαμε παρά κάτσαμε και ακούσαμε τι είχε να μας πει ο δικηγόρος. Άφηναν σχεδόν όλοι τους την περιουσία στον αδερφό μου εκτός από το πατρικό μας και κάποια χρήματα για να ζήσω καλά. Μέτα χωριστήκαμε. Εγώ πήγα στο σπίτι και έμεινα κλεισμένος εκεί." " Σε κούρασα παλικάρι μου ε?" Του απάντησα λιγο απότομα "όχι, αλλά πρέπει να φύγω δυστυχώς γιατί με περιμένουν". "ok , μου λέει και εκείνη την στιγμή ψιλογέλασα με αυτή του την έκφραση. " δεν θα σε κρατήσω πολυ . Το μόνο που θα σου πώ είναι , βλέπεις εκείνο το άσπρο αμάξι παρκαρισμένο δίπλα στον σκουπιδοτενεκέ?" Ήταν ένα BMW και φαινόταν αρκετά καινούργιο μοντέλο. Δικό μου είναι , μου λέει . Γέλασα λίγο αλλά συγκρατήθηκα. " μπράβο του λέω ωραίο αμάξι. Βάζε και το καρότσι σου μέσα" ( ξέχασα να αναφέρω οτι μαζι του κουβαλούσε ενα καρότσι του Σκλαβενίτη). Χαμογέλασε όταν εβγαλε ένα κλειδί και πάτησε τον συναγερμό. Το φώτα του αυτοκινήτου όντως αναβόσβησαν. Είχα κοκαλόσει για λίγο." Με πιστέυεις τώρα . Το αποτέλεσμα όλων αυτών που σου είπα είναι οτι αν και έχω χρήματα και μεγάλο σπίτι προτιμώ να είμαι στο σπίτι μου που είναι η παράγκα και την δουλειά μου που είναι να καθαρίζω τους δρόμους. Δεν είμαι όμως μαλάκας να τα αφήσω έτσι αυτά που έχω , έτσι το σπίτι το νοικίαζω και με τα λεφτά αγόρασα μια επιχείρηση και ζώ την ζωούλα μου. Ευχαριστώ νεαρέ μου που με 'ακουσες και μου εδώσες φαγητό " . Εκείνη την στιγμή έβαλε το χέρι στη τσέπη του και μου έδωσε ένα 2 ευρω. " Ελπίζω να μην σε κούρασα και ελπίζω να καταλάβεις κάποια στιγμή στη ζωή σου οτι όπως μεγάλωσες και ένιωθες καλά στο σπίτι σου έτσι θα θελήσεις να μεγάλωσεις και να περάσεις τη ζωή σου." Μετά μου γύρισε τη πλάτη , πήρε το καρότσι του , πηγε προς το αμάξι του , έβαλε στο πορτ παγκάζ το καρότσι του και μου φώναξε "ΕΙΔΕΣ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΧΩΡΑΕΙ" . Μπήκε μέσα και έφυγε. Επειδή ξέρω οτι πολυ απο εδω δεν θα με πιστέψετε πείτε την ιστορία αυτή σε ενα παλικάρι ξανθό που δουλεύει στα everest στο πασαλιμάνι και πείτε μου μετά την γνώμη σας. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας!!!

Ρ.Σ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ελάτε στο νέο μας site www.pireaspiraeus.com