Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Το Λιμάνι της καρδιάς

(«Ο ποιητής στον Πειραιά», Ν. Εγγονόπουλος)


   Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που βγήκα βόλτα στο Λιμάνι. Γραμμή Βικτώρια - Πειραιά με τον ηλεκτρικό και έπειτα «Επόμενη Στάση: Πειραιάς, τερματικός σταθμός»! Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ανέβω στην πεζογέφυρα για να αγναντέψω τα πλοία, τον κόσμο που έφευγε κι ερχόταν- όπως έκανα κι εγώ μέχρι τότε, που κατέβαινα στον Πειραιά μόνο για να φύγω, χωρίς να σταθώ μια στιγμή. Χρειάστηκαν περίπου 2 χρόνια για να καταλάβω ότι ο Πειραιάς δεν είναι απλά ένα λιμάνι- το λιμάνι  και η γέφυρα που εξ'αρχής τραβούν την προσοχή σου την πρώτη πρώτη φορά. Κι όταν το κατάλαβα, απλά «κόλλησα» μαζί του!
  Ακόμη κι αν δεν είσαι Πειραιώτης, τελικά, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Αργά ή γρήγορα θα ερωτευτείς τον Πειραιά. Έχει έναν άλλον αέρα ο Πειραιάς, είναι μια πόλη που μπορεί να συνδυάσει πραγματικά τα πάντα. Τα μέρη του θυμίζουν πορτραίτα άλλης εποχή.  Η ηρεμία που προσφέρει ένας περίπατος στην Ακτή Θεμιστοκλέους, μια στάση στα βράχια της Πειραϊκής, είναι αρκετά για να ξεχάσεις τα προβλήματα σου, το άγχος σου, για να ξεχάσεις από που είσαι, για να σκεφτείς και να χαθείς στο απέραντο μπλε! Μια βόλτα στο Πασαλιμάνι, στο Μικρολίμανο και βλέπεις παράλληλα πως ο Πειραιάς γίνεται μια ζωντανή κοσμοπολίτικη μητρόπολη. Το Monte Carlo της Ελλάδας. Η θέα από τον προφήτη Ηλία είναι μαγική και η διαδρομή του 20* δεν σου αφήνει επιλογή· θα αγαπήσεις τρελά τον Πειραιά. Η σπηλιά του Παρασκευά και το Στοιχειωμένο σπίτι στην Καστέλλα, τόσες πολλές ιστορίες  που σου δημιουργούν ρίγη φόβου και σε συναρπάζουν όταν τις ακούς.
  Κι ο κόσμος στον Πειραιά είναι αλλιώς. Τόσο «ζεστοί» και ευγενικοί άνθρωποι. Ένας Πειραιώτης συνήθιζε πάντα να μου λέει: «Ο Πειραιάς είναι σαν χωριό, καμία σχέση με την Αθήνα». Και νομίζω έχει απόλυτο δίκιο. Είναι αυτή η πειραιώτικη μαγκιά που τους κάνει τόσο διαφορετικούς, η λεβεντιά- μια γοητεία που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια.
  Ό,τι κι αν πω εγώ  για το πως βλέπουμε εμείς- οι Πειραιώτες στην καρδιά- τον Πειραιά θα είναι λίγο. Η αλήθεια είναι μία και κλείνεται μέσα στους υπέροχους στίχους που τραγουδά η Μελίνα μας.

«Όσο κι αν ψάξω δεν βρίσκω άλλο λιμάνι... »




*Γραμμή 20: Ν.Φάληρο-Καστέλλα-Δραπετσώνα





(ν. ε.)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ελάτε στο νέο μας site www.pireaspiraeus.com